Hahnemann maakte het onderscheid tussen acute en chronische miasma’s.

In Organon § 73 worden drie vormen van acute ziekte genoemd:

Het acuut oplaaien van een chronisch miasma;
De acute dispositie;
Het acute miasma.

Individuele Ziektegevallen:

Het eerste type acute ziekten zijn de individuele ziektegevallen.
Bij deze wordt een bepaald persoon ziek door een negatieve invloed, die hem specifiek overkomt. Deze belastende invloeden kunnen de vorm hebben van; stress en uitputting, oververhitting, kouvatten, te sterke fysieke of psychische impressies etc.
Ze zijn meestal het oplaaien van de chronisch miasma’s, hiertoe gestimuleerd door een sterke uitlokkende oorzaak.

Collectieve Ziekten:

Het tweede type acute ziekten zijn de sporadische ziektegevallen, ze worden veroorzaakt negatieve omgevingsomstandigheden, zoals atmosferische- of weersinvloeden etc, die een groep met een gemeenschappelijke gevoeligheid tegelijk treft.
Tot deze groep behoren ook de epidemische ziektegevallen, waarbij iedereen die onder invloed van dezelfde omstandigheden staat, op vrijwel dezelfde wijze ziek wordt.

Het derde type zijn de acute miasma’s, deze worden veroorzaakt door micro-organismen die in uitwerking zelfbegrenzend zijn, maar de neiging hebben om een snelle crisis te veroorzaken en te eindigen met of complicaties, de dood of herstel.
De acute miasma’s zijn zelfbegrenzend, hun manifestatie is van tijdelijke aard en hun werking is van binnen naar buiten, d.w.z. het begint met inwendige symptomen die aan de ziekte vooraf gaan, waarna er op hun hoogtepunt uitwendige symptomen, zoals koorts en exantheem optreden. Een goed doorgemaakte acute miasmatische ziekte heeft hierdoor een reinigende werking.
Dit in tegenstelling tot de chronische miasma’s die de neiging hebben zich steeds verder te verergeren. Hun werking is van buiten naar binnen, ze beginnen op de huid en verdiepen zich vervolgens in het organisme.
Onder de acute miasma’s rekent Hahnemann de verwekkers van Pokken, Mazelen, Kinkhoest, Roodvonk, de Bof, de Pest, Gele koorts, Cholera en de verschillende vormen van griepepidemieën, de verschillende salmonellainfecties e.d.
Hier zijn twee onderlinge typen in te onderscheiden; miasma’s waarvoor het organisme immuun wordt na één aanval, zoals Mazelen, Waterpokken, de Bof etc. en miasma die terug kunnen keren zoals Griep, Cholera etc.
Deze moeten behandeld worden, met een middel dat alléén met het acute miasma correspondeert. Behandeling hierna met constitutionele en miasmatische middelen helpt de vatbaarheid hiervoor te verminderen doordat hierdoor de onderliggende predisposities verwijderd worden.

Een acute ziekte of acuut miasma is een snel optredende verstoring met:
Een prodromaal stadium (de aan de acute ziekte voorafgaande symptomen);
Een hoogtepunt;
Beperkte duur (3 tot 14 dagen);
Beëindiging van de symptomen en daarna gezondheid achterlatend met of zonder complicaties, of de dood tot gevolg hebbend.

Vithoulkas: "met 'acute ziekte', wordt bedoeld iets wat los staat/ van een andere geaardheid is als de constitutionele geaardheid van de patiënt. Iets als 'koortsende ziekte', 'griepachtige verschijnselen', 'keelontsteking', 'ontsteking van de bijholten', 'KNO-aandoeningen', 'blaasontstekingen', een 'kou', 'coryza', 'catarrh'.
Er wordt niet bedoeld het opvlammen van astma, migraine, hooikoorts, of aanval van epilepsie, Dat zijn gewoon de acute verergeringen van de aandoening waaraan iemand lijdt.
Er wordt ook niet mee bedoeld de acute uitbarstingen, die in feite steeds terugkerende uitingen van het constitutionele patroon zijn."

Sehgal maakt het onderscheid tussen real en unreal sickness.
Hij wijkt af van het onderscheid dat in het algemeen gemaakt wordt tussen de twee vormen van ziekte; Acuut en Chronisch. Hij deelt de mening niet dat deze een eigen oorzaak hebben, verschillend en gescheiden van elkaar en daarom een verschillende aanpak van behandelen nodig zouden hebben. Dit lijkt erg tegenstrijdig met het onderscheid dat gewoonlijk in de Klassieke Homeopathie gemaakt wordt, maar ook Hahnemann schreef de meeste acute ziekten toe aan het oplaaien van een chronisch miasma.

Onder unreal sickness wordt een échte acute ziekte verstaan in de vorm van een natuurlijk uitscheidingsproces, dit is een uiting van de gezonde gesteldheid.
Deze uitscheidingsreactie vindt plaats via de natuurlijke uitgangskanalen, de neus, ogen, mond, urethra (vagina), anus, huid etc.
Deze excretie van toxinen kan de vorm hebben van bijvoorbeeld bij de:
neus: verkoudheid etc.;
mond: overgeven met gal etc.;
ogen: tranen etc.;
urethra: urine of afscheiding in andere vorm, witte vloed etc.;
anus: ontlasting, diarree etc.;
huid: erupties, zweren, hitte (koorts), transpiratie etc.

Dit proces wordt gekenmerkt door een vaste periode (meestal 5 dagen), een vast aantal dagen, uren of seconden, dit aantal tijdseenheden is altijd oneven.
Het proces heeft een begin, een hoogtepunt en een eind wat betreft de snelheid, mate van belasting en lijden.
Het is niet noodzakelijk dat deze abnormale uitscheiding zich tot één fase beperkt, het kunnen er meerdere zijn, maar de frequentie, duur en intensiteit nemen bij elke volgende fase af.
Na elke fase moet er een gevoel van toegenomen gezondheid zijn.

Ook al kan het proces met ongemakken gepaard gaan, deze zgn. ziekte moet dus niet behandeld worden omdat het Centrum, de vitaliteit de situatie onder controle heeft.
Behandeling zou onderdrukking van de natuurlijke expressie van het organisme kunnen betekenen. Dit kan opeenhoping van toxine in het lichaam veroorzaken welke de oorzaak (predispositie) voor ziekte kunnen zijn.

Onder real sickness vallen de overige ziektebeelden, die traditioneel Acuut en Chronisch genoemd worden.
Er is eigenlijk geen principieel verschil tussen beiden, hun snelheid en intensiteit verschillen, maar chronische ziekte kan ook acute fasen hebben, ze zijn van dezelfde oorsprong en vallen dus beide onder het begrip chronische ziekte. Het betreft een degeneratief proces en heeft geen wetmatig verloop, dit in tegenstelling tot een acute ziekte volgens de definitie van Sehgal.
Een chronische ziekte leidt tot teruggang in vitaliteit.
Hier moet behandeld worden, het juiste middel zorgt ervoor dat het karakter van de chronische ziekte omgezet wordt in die van een acute ziekte.

Sankaran: Een acute ziekte heeft een oorzaak, komt plotseling, heeft een snel verloop en eindigt met dood dan wel herstel.
En acute ziekte is een gesteldheid met een beperkte levensduur, maar geen pathologisch proces, zoals een bijvoorbeeld een besmettelijke hepatitis, longontsteking of verkoudheid.

Men kan in deze gevallen twee dingen opmerken:
De gesteldheid van de patiënt is ten opzichte van die waar hij zich voor dit acute proces bevond niet veranderd, of,
De gesteldheid is gedurende het acute proces wel veranderd.

Wanneer de gesteldheid verandert dient een ander geneesmiddel te worden ingezet. Verandert de gesteldheid echter niet, dan dienen we ofwel af te wachten en te observeren, dan wel de dosis te herhalen of een hogere potentie aan te wenden, afhankelijk van de ernst van de situatie. Een acuut proces wordt gewoonlijk veroorzaakt door een acute prikkel, die van psychologische, fysieke, biologische of chemische aard kan zijn.
Men kan een prikkel van epidemische omvang noemen, wanneer deze sterk genoeg is om vrijwel iedereen op dezelfde manier te treffen.

Type A. Veranderde gesteldheid door een heftige prikkel van epidemische omvang.
De prikkel maakt dat de gesteldheid zichzelf verergert en een gigantische omvang aanneemt.
Het homeopathisch medicijn brengt de reactie terug tot de vereiste afmeting, dat is de gunstigste sterkte en redt daarmee zelfs in acute ziekten levens, zelfs als de houding passend is.

Type B. Veranderde gesteldheid door een niet-epidemische oorzaak.
Een kleine prikkel roept direct een ander beeld op. Dit kan alleen gebeuren als aan twee voorwaarden wordt voldaan:
Er bestond reeds een stille ziektetoestand of een te prikkelen aanleg tot die toestand.
De houding die eerder dominant was, is niet toereikend om deze prikkel het hoofd te kunnen bieden.

Type C. De gesteldheid blijft onveranderd, zelfs wanneer de prikkel van epidemische omvang is
Dit betekent dat zijn chronische gesteldheid zo sterk is dat deze tracht alle acute crisissen te hanteren zonder dat verandering van gesteldheid nodig is.

Type D. Geen verandering van gesteldheid bij een niet-epidemische oorzaak.
Dit betekent dat de gesteldheid de prikkel kan hanteren zonder dat verandering nodig is.

Kortweg: behandel de gesteldheid die u op dat moment aantreft. Is deze extreem ten opzichte van de oorzaak, behandel dan. Is dit niet het geval, doe er dan niets aan, laat het met rust. Behandel de gesteldheid met het voor die toestand passende geneesmiddel.

Sankaran voegt het acuut miasma toe aan de andere drie chronische hoofdmiasma's, omdat het ook chronisch tot uitdrukking kan komen.
Dit miasma wordt gekarakteriseerd door een plotselinge aanvang, snel verloop, vlugge afsluiting- dood of genezing; een sterke instinctieve reactie op een plotselinge bedreiging vanuit de omgeving.

Acute en Chronische ziekte

Een acute ziekte kan totdat deze weer uitgewerkt is, het vermogen hebben de bestaande chronische ziekte te overschaduwen of te onderdrukken.
Men heeft hier te maken met twee, ieder op een ander niveau opererende entiteiten met elk hun eigen symptomen.

Organon § 38: Stel dat de erbij komende ziekte nieuwe niet gelijkende ziekte sterker is dan de eerste. Dan onderdrukt die de eerste ziekte, schort die als het ware op, tot de nieuwe ziekte zijn verloop gehad heeft of genezen is. Daarna komt de eerste ziekte, ongenezen, weer opzetten.

In principe is het zo dat wanneer iemand constitutioneel behandeld wordt, de acute ziekte mits niet levensbedreigend of ondraaglijk voor de patiënt, zijn gang moet kunnen gaan.

C.M.Boger: "Totdat een acute ziekte gevaarlijk wordt of er een duidelijke indicatie voor een geneesmiddel is, moeten deze acute aandoeningen zoveel mogelijk ongestoord blijven."

Als er toch behandeld moet worden, is het benodigde middel vaak een complementair van het chronische middel en het helpt zonder het hoofdmiddel te verstoren.
Deze middelen worden gekozen op grond van de uitlokkende oorzaak en de actieve acute symptomen, zodat ze de diepere lagen niet raken die verbonden zijn met de fundamentele oorzaak en constitutie. De acute middelen zijn gericht op een meer oppervlakkig niveau, daarom interfereren ze niet met de complementaire constitutionele behandeling.
Soms kan het ook zo zijn dat het middel voor de acute situatie ook het simillimum voor de chronische conditie is.
Aan het eind van de acute ziekte zoals Mazelen of Roodvonk komen de chronische symptomen (Psora) duidelijk naar boven.

A.Saine: "Wanneer er begonnen wordt met iemand zijn acute infectie te behandelen, komt de chronische ziekte aan het oppervlak. Het juiste middel wordt gegeven en iets ander komt omhoog. Een acute ziekte is een expressie van Psora. Soms is het antwoord op een chronische ziekte, een acute ziekte
Als er tijdens de acute ziekte een duidelijk middelbeeld is, betekent dit dat er door de weerstand biedende levenskracht symptomen geproduceerd wordt om de infectie te bestrijden.
Dit is een uniek moment om Psora te behandelen. Hierdoor is er een sneller herstel van deze acute infectie, maar er wordt ook een genezingsproces op gang gezet. Dit zou niet het geval geweest zijn als er niet behandeld was.
Een acute ziekte kan ook een chronische ziekte op gang helpen of verergeren, dus daarom is het ook al raadzaam de acute de behandelen."

Waar het werkelijk om gaat in het beoordelen of er tijdens een ‘acute’ behandeld moet, of niet mag behandeld worden, is het feit of het om een ‘real’ of ‘unreal’ sickness gaat.
Niet elke acute ziekte is een expressie van Psora, dus eigenlijk een chronische ziekte. Het kan ook een expressie van gezondheid zijn, welke beslist niet behandeld mag worden, omdat de natuurlijke ontlasting van toxinen dan afgestopt kan worden met een schijnbaar geïndiceerde middel.