Sehgal zegt: "De huidige psychisch-mentale gesteldheid is de enige echte representatieve indicatie voor het proces van orde of wanorde in het lichaam, het kan dienen als een nauwkeurig afstempunt, om het juiste simillimum te vinden. (Er wordt hierbij geen onderscheid gemaakt of een middel kort, diep, langdurig of miasmatisch werkend is)."
We zijn bij de keuze van het middel niet geïnteresseerd in de kenmerken en eigenschappen van een individu zoals deze vastgelegd zijn bij de geboorte, maar wel in iemands ongemak ten gevolge van het ziek zijn.

Er kunnen in een patiënt symptomen van meerdere middelen tegelijk aanwezig zijn, maar het voorschrift moet gebaseerd zijn op de 'Present Predominating & Persisting symptoms' (expressions).
Deze huidige, dominerende en aanhoudende signalen die op zich normaal en onopvallend voor een zieke kunnen zijn, vertegenwoordigen het Centrum. Met deze psychisch-mentale gesteldheid wordt dus niet de individualiteit bedoeld waarvan de symptomen vastgelegd zijn in een zgn. 'Geneesmiddelplaatje', zoals deze in de huidige Materia Medica’s gepresenteerd worden. Het logische gevolg hiervan is dat er over de persoon, het individu gesproken wordt met de aanduiding van het middel.
Deze presentatie kan misleidend zijn, want op deze manier wordt getracht de totaliteit van symptomen van een patiënt in een bekend plaatje te passen en als daartoe onvoldoende of niet bruikbare symptomen voorhanden zijn, wordt dan vaak ‘miasmatisch’ voorgeschreven om het 'beeld op te klaren'. Als dit niets oplevert, wordt de casus als hopeloos beschouwd.

Een voorschrift op deze uitingen van het Centrum (perifere symptomen) is niet sluitend, terwijl een voorschrift op het Centrum zekerheid geeft. In de kern differentiëren de middelen zich van elkaar, in de periferie overlappen de beelden. Deze psychisch-mentale gesteldheid is dan ook niet hetzelfde als de zgn. 'Essentie' van een geneesmiddelbeeld, omdat die betrekking op een centraal thema van de persoon en zijn totale pathologie heeft.
De gesteldheid behoort als specifiek symptoom tot de essentie als betekenisvol beeld (genius, core) van de huidige totaliteit van alle bijzondere, eigenaardige en karakteristieke symptomen.

In ziekte en gezondheid is er dus altijd een gesteldheid. Het gaat bij behandeling om de Psychisch/ mentale gesteldheid vanuit het nu bestaande grondgevoel. Men moet dus niet altijd zonder meer het zgn. 'constitutiemiddel' voorschrijven op grond de individualiteit van de persoon, de 'essentie' van het constitutionele basistype met een bepaalde kenmerkende persoonlijkheidsstructuur en gedrag, maar op de individuele expressie, vanuit de huidige dominerende basiswaan. Deze centrale verstoring wordt vaak gecamoufleerd, door situationele (picture behind picture), culturele omstandigheden en pathologische symptomen.

Organon § 210: "Immers, ook in elk van de lichamelijke ziekten is steeds de affectieve en mentale gesteldheid gealtereerd. En bij alle ziektetoestanden, die ter behandeling komen, is de affectieve toestand van de patiënt een van de belangrijkste voor de totaliteit der symptomen. Men moet die erbij opnemen om een reëel beeld van de hele ziekte te krijgen, volgens hetwelk men met succes homeopathisch kan genezen."