Het idee om ziektemateriaal te potentieëren is afkomstig van Hering.
Er wordt wel beweerd dat Hahnemann niet bekend was met het begrip nosode, of er niets van moest hebben. Beide beweringen zijn onjuist.
Hahnemann heeft benadrukt dat in geval een isopathisch substantie gepotentieërd wordt en juist toegepast wordt, dit verandert in een homeopathisch geneesmiddel.
Een nosode kan dezelfde ziekte waarvan het gemaakt is wel verbeteren, maar niet genezen.
Het is alleen geneeskrachtig als het wordt voorgeschreven op grond van de totaliteit van karakteristieke symptomen. Als het middel niet als constitutiemiddel, maar als simillimum van het huidige constitutionele minder diepgaande beeld wordt voorgeschreven, zou je het een ‘intercurrent of tussenmiddel’ kunnen noemen t.o.v. het constitutiemiddel, wat hierna (weer) gegeven wordt. De nosode is hier het juiste middel, het constitutiemiddel is op dat moment niet ‘goedgekozen’, ook al was er hier sprake van een verstoord constitutioneel beeld door miasmatische invloeden.

Er kunnen bij de homeopathische behandeling twee soorten middelen naar voren komen: een individueel middel op grond van de individuele symptomen en middelen die gerelateerd zijn aan de erfelijke of verworven invloeden.
Als het beeld niet duidelijk een middel aangeeft door gebrek aan karakteristieke symptomen, kan de desbetreffende nosode vaak duidelijkheid scheppen. Er moeten echter wel key-notes aanwezig zijn die dit middel in keuze bevestigen, een weinig gedifferentieerd beeld is al een indicatie dat een nosode het nu passende middel is. Een middel moet nooit op grond van vermoedens of routine gegeven worden, het blijft altijd zaak het simillimum voor te schrijven.
Hierbij komt dat de nosodes zeer diepwerkende middelen zijn, die niet lichtvaardig gegeven mogen worden, ze zijn in staat latente miasma's te activeren.
De nosodes moeten niet snel herhaald worden en de tijd krijgen hun diepe werking te ontplooien.

De nosodes zijn gemaakt van ziekteweefsels of excreties en vormen daarom een aparte groep van middelen.
Alle andere middelen zijn uit 'gezond' materiaal bereid, dus als de invloed van de ziekte te sterk is moet er na het niet-nosode middel, soms een nosode voorgeschreven worden, welke gelijksoortig het 'ongezonde' gedeelte van de patiënt is.

De nosodes hebben gemeenschappelijk dat ze een eenzijdig geneesmiddelbeeld kunnen opleveren, met weinig karakteristieke symptomen, continue verandering van de symptomen, gebrekkige reactiekracht, gevolg van onderdrukking van symptomen en fragmenten van geneesmiddelbeelden van constitutionele middelen.
Het nosode temperament heeft het gevoel besmet, schuldig, vies te zijn, of heeft het gevoel dat het leven een last is, voelt zich nooit comfortabel of tevreden in welke omgeving dan ook, ze hebben een ongezond voorkomen, met een uitdrukking van lijden op het gezicht wanneer ze ontspannen zijn, ze neigen naar zelfvernietigings impulsen, begeertes en gewoonten.
Het thema van de nosodes is wanhoop en dit komt tot uitdrukking in elk aspect van het leven bij personen die deze middelen nodig hebben.
De persoon lijkt in bezit genomen te zijn door het beeld van de nosode, waardoor de individualiteit overschaduwd wordt.

De nosode staat model voor het corresponderende miasma of fase en laat een anticiperende gewaarwording van de volgende fase zien
(Psora - > Sycosis - > Tuberculosis - > Syfilis).
Overgeërfde lagen van pathologie komen frequent overeen met de miasmatische middelen: Psorinum, Syphilinum, Medorrhinum, Carcinosin en Tuberculinum.
Als deze lagen verwijderd zijn vindt men vaak niet-miasmatische lagen daaronder.

De nosodes vormen een aparte groep binnen de middelen, ze kunnen zich als een normale laag laten zien, zoals andere middelen met een duidelijke constitutionele indicatie, maar de andere mogelijkheid is dat ze verstrengeld zijn met een onderliggende laag. In zulke gevallen ziet men niet de aanwijzingen voor één middel, maar voor twee. Er zijn duidelijke symptomen voor beide middelen tegelijkertijd aanwezig, wat de keuze moeilijker en de resultaten minder voorspelbaar maakt.

Er worden in literatuur verschillende indicaties gegeven voor het voorschrijven van nosodes:
1. Op grond van de totaliteit van karakteristieke symptomen, dus als constitutioneel simillimum;
2. Ter ondersteuning van een goed gekozen middel;
3. Wanneer de vooruitgang tijdens een constitutioneel middel afneemt, als gevolg van een miasmatische laag;
4. In geval er te weinig karakteristieke symptomen zijn om op voor te schrijven;
5. Het ‘niet meer goed sinds syndroom’, na een bepaalde infectie;
6. Waar indicaties zijn voor meerdere middelen, maar er niet één echt uitspringt.

Alhoewel deze aanduiding heel geaccepteerd is binnen de Klassieke Homeopathie, is het maar de vraag of dit allemaal wel de toets der kritiek kan doorstaan.
Er moet worden voorgeschreven op grond van symptomen, maar opeens gelden bepaalde wetmatigheden blijkbaar niet meer.
Er wordt de indruk gewekt dat in hopeloze gevallen een tweede-keus middel ingezet wordt, zoals een nosode, Sulphur, Nuv-v. etc.
Deze benaderingswijze staat een wetenschappelijke en doelmatige toepassing van de Klassieke Homeopathie in de weg.