L.G.K. Moorthy: Vanaf de tijd van Hahnemann tot aan vandaag is de keuze van de juiste potentie en de interactie van deze met de levenskracht in gezondheid en ziekte een mysterie gebleven. Ook over de frequentie van herhaling bestaan veel verschillende ideeën.
Gezondheid is een toestand van dynamisch evenwicht tussen het organisme en de omgeving (homeostase).
In geval van prikkeling of remming is er sprake van ziekte.
Elke stof in de wereld heeft een interactie met het menselijke organisme, via voedsel, vergif of medicijn. De actie van de ziekte en medicijn moeten homeopathisch gekoppeld zijn, zowel kwalitatief als kwantitatief.
Het effect van de materiele dosis is dat het een abnormaal fenomeen in het organisme bewerkstelligt, dit wordt de positieve werking genoemd.
Het na-effect van een medicijn in sterke materiële dosis is precies tegengesteld aan het eerste effect, wanneer dit in gepotentieërde vorm wordt ingenomen.
Een gepotentieërde dosis van dezelfde stof heft de werking van de sterke materiele dosis op.

Het effect van een middel op ziekte is niet altijd positief van karakter, het kan ook een belemmerende of verlammende factor voor de fysiologische werking betekenen, dus een negatieve werking.
Het is noodzakelijk onderscheid te maken tussen de positief werkende materiele dosissen en negatief werkende potenties. Wat er nodig is een middel welke de medicinale neutraliteit in het organisme herstelt, het evenwicht zoals dit ook bij gezondheid bestaat.
De positieve of stimulerende dosis welke sterker is dan neutraal, veroorzaakt een verergering en de negatieve potentie hindert de werking van de levenskracht.
Hieruit volgt dat alle 'positieve' ziektetoestanden met een ziekte irritatie 'negatieve dosissen' van middelen nodig hebben of anders gezegd; de hogere potenties.
Omgekeerd hebben 'negatieve' ziektetoestanden welke een vertraging van de functies veroorzaken, 'positieve dosissen' van middelen nodig, dus de lagere potenties.

Een niet goed afgestemde potentie geeft maar een gedeeltelijke verbetering, de symptomen verdwijnen nooit helemaal, zelfs niet bij het regelmatig herhalen van dezelfde potentie.
In geval van 'positieve ziekte', wanneer de potentie niet overeenstemt in het 'negatieve vlak', de potentie dus te laag is, is het resultaat dat de 'positieve irritatie' van de ziekte niet geraakt wordt.
In geval van een 'negatieve disfunctie' van de vitaliteit, kan een hoge potentie de gewenste genezing niet bewerkstelligen. Deze potentie intensifieert de oorspronkelijke disfunctie, welke als homeopathische verergering opgevat wordt. Dit effect moet afgewacht worden, om de levenskracht de kans te geven het oorspronkelijke ziektebeeld te herstellen.

Een relatief 'positieve dosis', ontoereikend in geval van een 'hoog negatieve' ziektetoestand resulteert in een gedeeltelijke verbetering, maar geen volledige genezing. Dit moet versterkt worden door op de potentieschaal omlaag te gaan. Hetzelfde is het geval wanneer een ontoereikend 'negatieve dosis' voorgeschreven wordt in geval van 'positieve toestand' van irritatie.

Het is noodzakelijk het principe van potentie interactie te begrijpen, om ongewenste reacties in positieve of negatieve richting te elimineren. Het is ook noodzakelijk om voldoende ruimte tussen de herhaling van de dosis te laten, zodat de veranderingen geobserveerd kunnen worden, zij het meer positief of negatief.
De gevolgen van een te positieve dosis, worden door het organisme snel tenietgedaan en heeft op het beeld van het verdere verloop geen invloed. Het obstructieve effect van een te negatieve dosis, verdwijnt daarentegen langzaam.

De potentie moet afgestemd worden op het individu.
De lage potenties stimuleren de levenskracht, de hoge potenties hinderen de werking van de levenskracht.
Ontstekingen, uitscheidingen, koortstoestanden, neurotische opwinding, gemakkelijk te stimulerende individuen hebben hogere potenties nodig.
Atrofie, onvoldoende voeding van de weefsels, neurotische depressie, verlamming en zwakheid, niet gemakkelijk te stimulerende individuen hebben de lagere potenties nodig.

Een negatieve verergering van de ziektetoestand (stagnatie), als gevolg van een zekere potentie, vraagt om een meer positieve (lagere) potentie.
Een positieve verergering in de ziektetoestand (irritatie), als gevolg van de gegeven potentie, vraagt om een meer negatieve (hogere) potentie.
Een middel moet herhaald net zolang herhaald worden totdat de ziekte volledig geëlimineerd is.

Om het geheel in wat meer vertrouwde begrippen samen te vatten:
De twee categorieën van tegengestelde symptomen van een bepaald middel tijdens een proving, kunnen verklaard worden door het feit dat één groep tot de primaire symptomen en de andere tot de secundaire symptomen behoren.

Bijvoorbeeld in de Materia Medica van Boericke:
Blz. 146, Calc C: Milk too abundant/ deficient lactation.
Blz: 509, Phos: copious debilitating diarrhea/ white hard stools.

De eigenschappen van de twee groepen zijn:
1. Irritatie (of Stimulatie, veroorzaakt door lage potenties tijdens de proving)
2. Stagnatie (veroorzaakt door hoge potenties tijdens de proving)

Irritatie symptomen: ontstekingen, uitscheidingen, koortstoestanden, neurotische opwinding.
Stagnatie symptomen: Atrofie, onvoldoende voeding van de weefsels, neurotische depressie, verlamming en zwakheid.

Dus als de patiënt een bepaalde potentie gegeven wordt en tijdens de gedeeltelijk gunstige behandeling, de irritatie symptomen blijven, moet men (na terugval) hoger in potentie gaan, maar als de stagnatie symptomen blijven, moet men lager gaan.
De juiste potentie zal beide categorieën afdekken (Kwantitatief Potentie Concept).

In geval de homeopathische (begin)verergering een toename van de irritatie symptomen laat zien, betekent dit dat deze potentie te laag was. Wanneer de homeopathische verergering een toename van de stagnatie symptomen laat zien, betekent dit dat deze potentie te hoog was.


De LAGE potenties in het algemeen:

- Voor een werking op een meer oppervlakkig, orgaangericht en op pathologisch niveau;
- Waar pathologie vergevorderd is (pathologisch, structureel stadium) en de meer karakteristieke symptomen ontbreken,
- Onvoldoende overeenkomst tussen patiënt en middel;
- Als de ziekte een meer lokaal of oppervlakkig karakter heeft;
- Bij patiënten met een lage, afgenomen susceptibiliteit;
- Bij lage vitaliteit en gebrekkig reactievermogen;
- Waar de werking van de hogere potenties afneemt;
- Bij ziekte welke gekarakteriseerd wordt door onderdrukking;
- Waar het lijden t.g.v. van de ziekte mild is;
- Om een chronische behandeling mee te beginnen, vooral bij de diep miasmatische middelen in een casus waar vitale organen bij betrokken zijn;
- Bij 'stagnatie' symptomen;
- Bij van nature niet-gevoelige patiënten.

De MEDIUM en MEDIUM HOGE potenties in het algemeen:

- Voor een werking op een functioneel niveau en middelmatig diep dynamisch op de levenskracht;
- Bij ziekte in het functionele en structurele stadium, minimale pathologie en omkeerbaar;
- Bij patiënten met een middelmatige, normale susceptibiliteit;
- Gedeelte gelijksoortigheid tussen patiënt en middel;
- Middelmatig aantal karakteristieke symptomen;
- Middelmatig goede vitaliteit, weerstand;
- Waar de patiënt ongevoelig is geworden voor lage potenties;
- Ziekte gekarakteriseerd door een altenerend patroon;
- Bij een overgevoelige patiënt;
- Middelen die als grondstof actief zijn;
- Een 'onduidelijke' casus;
- Middelmatig normaal gevoelige, kalme, stabiele patiënten;

De HOGE en HOOGSTE potenties in het algemeen:

- Voor een meer kwalitatief op de levenskracht, meer dynamisch en diepere werking;
- Bij ziekte van een algemeen karakter, die de hele patiënt betreft;
- Bij ziekte in het functionele stadium;
- Bij de meer karakteristieke symptomen;
- Bij patiënten met een hoge, toegenomen susceptibiliteit;
- Waar er geen reactie is op lage of medium potenties;
- Bij goede vitaliteit en reactievermogen;
- Waar het middel met grote zekerheid ingezet kan worden;
- Middelen die als grondstof inert zijn;
- Waar het lijden t.g.v. van de ziekte intens is;
- Bij 'irritatie' symptomen;
- Bij van nature-gevoelige patiënten.